The less is more!

Sommige mensen zeggen zo nu en dan tegen mij: ‘sjoh, je zal wel veel leren van zo lang van huis weg zijn.’ Nou dat is inderdaad zo! Naast het werken staan m,n gedachten hier niet stil. Denken doe ik hier veel namelijk: over de kinderen in het ziekenhuis, de verpleegsters, gehandicapte mensen die het hier in dit land zichtbaar zo zwaar hebben, bedelaars, oude mensen, de buurtjes, over wat ik met mijn leven wil, etc. Waar ik in Nederland 2 keer per week in m,n dagboek schrijf, doe ik dat hier veel meer, want jaa, je moet ergens heen met al je gedachten….

De laatste paar weken ben ik bezig met het volgende ‘the less is more’. Als prestatiegericht mens wil ik vaak zoveel mogelijk doen… zoveel mogelijk mensen helpen. Als er veel kinderen in het ziekenhuis voelde ik mij vaak meer voldaan over het werk, want dan hielp ik zoveel mogelijk kinderen. Maar de laatste tijd veranderen mijn gedachten daar over. Als er veel kinderen in het ziekenhuis zijn, voelde ik ook vaak dat ik ze te weinig aandacht gaf. Maarja… ik kon wel met trots zeggen dat er …zoveel kinderen zijn. Op dit moment hebben we erg weinig kinderen in het ziekenhuis, het zijn er in totaal 10. Ik kan ze dus echt goed aandacht geven. Ik hoef geen kind huilend terug te leggen in zijn of haar bed, omdat het alweer de tijd is voor de anderen. Ik kan ze heerlijk troosten, wassen als dat nodig is en ermee spelen. En hier kan ik enorm van genieten… eindelijk krijgen ze de aandacht die ze verdienen! En dit voelt absoluut als meer! En ze verdienen het zo, want ze zijn zo kostbaar! Zelfs als het er 1 zou zijn, zou het het nog waard zijn, omdat zij zo ontzettend kostbaar zijn.

De kinderen die zijn overgebleven noem ik ook wel ‘de harde kern’. Dit zijn steeds de kinderen die blijven, die hier al maanden zijn. En het blijft me raken… Grace, die puur in het ziekenhuis is totdat ze groot genoeg is voor een operatie. Maar wanneer die operatie komt? Geen idee, maar ondertussen leeft zij wel zonder haar ouders en mensen die voor haar zorgen en opkomen. Groov… hij is vorige week een half jaar geworden. Hij ziet eruit als een baby van een halve maand en hij blijft maar spugen, maar gelukkig komt er steeds vaker een lachje tevoorschijn, waar ik enorm van geniet, maar helaas niet zijn ouders. Ivanko, hij leeft al zijn hele leven in het ziekenhuis. Hij heeft geen vader, en zijn moeder kan niet voor hem zorgen. Ze onderzoeken nu of zijn tante misschien voor hem kan zorgen. Maar ondertussen… zit dit lieve beweeglijke mannetje elke dag opgesloten in zijn bed (tenzij wij hem eruit halen). En zo zijn er nog wel meer kinderen die hier al zolang zijn.. Ik wil voor ze gaan! Gaan voor kwaliteit om echt optimaal voor ze te zorgen! Ik weet natuurlijk dat het altijd weer drukker kan worden op de afdeling, maar ik ben niet meer bang om me minder voldaan te voelen als er wat minder kinderen zijn. En dat is toch wel een hele prettige verandering.

Afgelopen weekend ben ik qua energie weer even goed opgeladen, ik was namelijk een lang weekend vrij! Donderdag hadden we een feestje voor iemand, we gingen skieën in de bergen. Daar heb ik zo van genoten, de natuur was prachtig, het zonnetje scheen en het skieën viel me niet tegen :). Vrijdag zijn Laurie en ik voor 2 dagen naar Le Viv geweest. Natuurlijk was het heerlijk om m,n grote vriend Mac D. weer tegen te komen en van het rondlopen door de stad en zien van de bezienswaardigheden heb ik wonderbaarlijk als cultuurbarbaar ook erg genoten! Na zondag nog een goede rustdag gehad te hebben kon ik er weer tegen vanmorgen.

Nog 1 leuk laatste puntje om mee af te sluiten… ik heb genoeg sponsorgeld tot eind maart en er is zelfs ook nog wat over. Daardoor kan ik nog wat leuke dingen voor de kinderen en het ziekenhuis doen. Donderdag krijg ik bezoek van 2 lieve dames uit de kerk. Zij nemen o.a. goede raamstickers mee, waarmee we de kamers kunnen opvrolijken. De raamstickers kunnen ook gewoon geboend en gezeemd worden, dus ze kunnen er lang blijven hangen. Dankzij het ruime sponsorgeld kan ik dit e.d. bekostigen, bedankt daarvoor!!!

Liefs Lilian