Een missie vol emoties

Hier zitten we dan weer, in het nieuwe jaar! Ik ben nog zo gewend om in termen van ‘wij’ te spreken, maar ik heb toch echt afscheid genomen van m,n lieve vriendin Carla! Zij is weer terug naar Nederland. Afgelopen periode was een periode vol met emoties. Ik heb een tijdje erg gekwakkeld met m,n gezondheid, zit nog steeds met een knieblessure waardoor ik veel rust moet houden, de eerste heimwee momentjes zijn voorbij gekomen en ja, het afscheid van Carla zat eraan te komen. Dusja het was een tijd vol emoties, maar gelukkig ook met hele positieve. Samen met Carla heb ik eerste kerstdag gevierd. We hebben gewerkt met de kinderen en gegeten bij de buurtjes. Ook hebben we een nieuwe traditie in het leven geroepen door elkaar ‘kerstverhalen’ te vertellen en als traditiegetrouw mens kon ik het niet laten om ‘Kruimeltje’ te kijken, dat voelde erg vertrouwd. En tweede kerstdag hebben we kerst gevierd met de Nederlanders uit Beregowo, allemaal erg gezellig!

De afgelopen tijd ben ik mij erg bewust geworden van het feit dat ik hier met een missie ben. Toen ik afscheid nam van Carla uit het vliegtuig vond ik dat erg moeilijk. Maar ik had niet de neiging om met haar mee het vliegtuig in te stappen. Mijn tijd hier is nog niet voorbij, mijn missie is nog steeds bezig. Ondanks dat ik het de laatste tijd soms moeilijk heb voel ik een vuur van binnen branden, een vuur dat nog steeds op wilt komen voor de rechten van de kinderen en die de kinderen nog steeds heel veel liefde wilt geven. Dus ik ga er weer voor om samen met God dit nieuwe jaar in te gaan en te vertrouwen erop dat Hij zal voorzien, ook als het wat anders gaat dan dat ik het wil.

Een vraag die veel mensen stellen is: zit je dan nu alleen in Oekraïne? Gelukkig niet! Ik heb al bezoek gehad van een lieve vriendin, Heidi, en vanavond zal mijn vriendin Melanie hier arriveren om hier een paar dagen te zijn, echt helemaal super en gezellig! Verder zullen de andere zendelingen uit Beregowo me om en om een week helpen. En naar verwachting zal een meisje uit Amerika hier komen rondom 20 januari voor een heel jaar. Dus ik zit hier niet alleen!

In het ziekenhuis gaat verder alles stabiel. Ik zing nog steeds elke dag voor Emielka, het meisje met de blarenziekte. Vandaag moest ze ook weer zo lachen toen ik dat deed, het is echt super om haar kleine wereldje op te fleuren met gezang. Verder is het leuk om te merken dat hoe langer je de kinderen kent, hoe meer je weet wat zij nodig hebben en fijn vinden. Ik weet dat Grace het heerlijk vind als ik haar gezicht insmeer met bodylotion (echt een tuttebel J ), dat Kobrie graag in een maxie-cosie zit, dat de tweeling ervan houdt om overzicht te hebben, dus hun zet ik vaak in een stoel of in het wippertje en dat Hope gewoon erg van knuffelen houdt. Zo is elk kind weer uniek en ik doe m,n best om te doen wat zij prettig vinden.

Dit was dan weer de eerste blog van 2013! Please, keep on praying!

Liefs, Lilian

Ps. Ik kan even geen foto’s plaatsen vandaag, volgende keer weer hopelijk!